hopeless dreamer
this is clauudette's. she's sixteen. she's out in awe.
1 note = 1 pixel for your fandom’s symbol (shown above) in an art piece I’m making
If you would like to see all of the fandoms, look through these posts
IF YOU DON’T SEE YOUR FANDOM, send me a message saying what fandoms I missed and I’ll add them
If you would like to know more about the project, read this post
FOLLOW ME TO KEEP UPDATED ON THE PROJECT/SEE THE FINISHED PROJECT
Noong high school ako, walang araw yata na pinagsulat ang class namin ng mga article. After all, we were part of the pioneer batch of the Special Program in Journalism. Yung tipong kahit pagkain na kinakain mo kapag naulan e gagawan mo ng article. Sa sorang daming artcle na ipinagawa sa amin, sa isang tao, lahat ng papel na ginamit kapag pinagsama-sama, makakabuo na ng Webster’s Universal Dictionary and Thesaurus.
Dati, palagi akong naaasar kasi kakagawa mo lang ng article, may ipapagawa ulit.
Pero hindi ko inaasahan na yung paggawa ko ng articles ay mamimiss ko pala.
Yung tipong may weird na topic na naman na ibibigay yung teacher namin para mahasa yung paggamit namin ng mga salita at pag-construct namin ng sentences.
Hindi ko inasahan na isang araw, masasabi ko sa sarili ko na. “Nakakamiss naman gumawa ng article at pag napasa mo na ay babasahin mo ang love letter ni Ma’am. Tapos titignan mo ang grade na makakapagpangiti sa’yo kasi first time in Journ Book History mo ay nagkaroon ka ng ganung grae o kaya naman ay makakapagpalumo sa’yo kasi may idadagdag ka na namang topic na may grade na 5/10.”
Namimiss ko yung paggawa ng articles sa Journ Book namin, kasi never pa akong nagkaroon ng perfect 10. Pero noong sinabi ng teacher ko kung ano yung dahilan kung bakit hindi niya ako binibigyan ng 10 ay natagpuan ko ang sarili ko, pinned on the floor, may nanliligid na luha sa mga mata at mildly shaking.
Ngayon, haharap na naman ako sa papel, magsusulat muli, pagkatapos ng ilang buwan, gagawa na naman ako ng ‘obra’ na para sa aking kinabukasan.
Wish me luck! ;)
Gusto kong mag-emote ngayon dahil sa High School memories ko, kaso tinatamad pa ako. I might type a draft but will not post it. Sooner, perhaps, when I know I can move on with the warmth of high school.
Grabe! Pagkatapos ng ilang araw ng paghihintay ay nagkaroon na rin ako nito sa wakas! Napakasaya at napakasarap sa feeling ng may ganito na ako~
Hinintay ko talagang magkaroon ng Diary ng Panget (DNP) ni Ate Denny (HaveYouSeenThisGirl) sa isang SM branch na malapit sa amin and oo, inabangan ko yun sa announcements. Plano ko kasing pumunta pa ng Manila para makabili ito kaso nanghihinayang ako kasi baka wala ng ganito sa ibang branch kasi nababalitaan kong ubusan daw ng ganito. Pero super grateful ko ng malaman ko kahapon na pupunta kami sa SM Rosario (Cavite) na malapit lang sa amin kasi nagbabakasakali akong meron na nito dun.
Three days ago, kinausap ko ang nanay ko. Nagmakaawa ako na ibili ako nito kasi naman, buong bakasyon e PISO LANG ang pera ko. As in ONE PESO. Naging two pesos nga iyon e, kaso nawala yung isang piso kaya PISO nalang ulit. Poor me~ Kaya ayun tuloy, kinausap ko si Mommy at nagmakaawa.
At kahapon nga, ayun, napadaan kami sa National Bookstore (dahil sa kapatid ko) nung pauwi na kami. At nung pagkalagay na pagkalagay ko nung gamit namin sa package counter ay napalingon ako sa right ko (kung saan may maliit na bookshelf) at may nakita akong babae na may hawak ng DNP. Nanlaki yung mga mata ko sa gulat, at syempre, masaya ako *U* SOBRAAAAAAA~~~ Kilig pa ako nun from my skin to my bones hanggang sa cells ko *U*
Kaya ayun, kumaripas ako ng punta dun sa shelf at hinanap agad si Mommy and yes, I begged her to buy me one because I think, I’ll die if I won’t have one. Tapos hindi ko na nabitawan yung copy na kinuha ko. As in kahit saan ako pumunta sa loob ng bookstore, hindi ko yun mabitawan. And nagulat nga ako kasi may isang babae na nagwowork dun na lumapit sa akin e. Yun pala may kung anong sticker siyang dinikit para mabayaran yung book. Pahiya pa ako nun, akala ko kasi kung ano meron.
Diary ng Panget kasi ang PINAKAUNA kong nabasa sa Wattpad. Actually, nacurious nga lang ako sa kaklase ko nung mga panahong iyon. May kaklase kasi akong kinikwento iyon sa isa kong pang kaklase (opo, nag-eavesdrop ako. bad me~). And because curiosity really kills, hinanap ko yung site na yun and began reading DNP. At doon nagsimula ang pagiging Wattpad reader ko. Kaya naman mahal ko ang DNP at ikamamatay ko ang hindi pagbili ng published book noon.
When I read this chapter, I really cannot take my nose out of the book. It was as if my eyes were literally glued on it, I cannot take my eyes off this part. And as turn the pages, I had goosebumps. This was the best battle I watched and read.
(Source: triwizardry)
Oo nga naman. Baka kasi mamaya niyan magsisi ka kasi mali pala yung ipinaglaban mo. Baka kasi may mas importante ka pang ipinaglaban o kaya naman hindi mo pala yun ipinaglaban. Kasi ang consequence ng maling pakikipaglaban ay masasaktan ka lang. Masasaktan din yung mga taong nasa paligid mo.
We tend to have different thoughts when something happens. What I concluded may not be what your conclusion is. We all see things differently, a reason for conflict to exists. We misunderstand what we see and stubbornly stick to it, which is a bit wrong. I think we must know the real reason for what we see and try to seek others’ help for us to fully understand what we see. :)
